وبلاگ شخصی علی فرهادی

همونطور که قبلا گفتم قسمت شبکه در نسخه‌ی جدید اوبونتو خیلی پیشرفت کرده و کامل شده. اخیرا متوجه شدم که چقدر راحت و بی دردسر میشه از GPRS ایرانسل توی اوبونتو استفاده کرد.

وقتی موبایل رو با کابل به کامپیوتر متصل میکنی، اوبونتو خودش تشخیص میده و یک پیام میده برای استفاده از شبکه موبایل و یک پنجره باز میشه برای تنظیمات اتصال. فقط کافیه نام کشور و بعد هم نام اپراتور رو انتخاب کنی تا تنظیمات اتصال به صورت خودکار انجام بشه. البته ایران در لیست نیست ولی من حدس زدم که تنظیمات ایرانسل با تنظیمات ترکسل یکی باشه و کشور ترکیه و اپراتور ترکسل رو انتخاب کردم و جواب هم داد. به همین سادگی.

فقط مشکل اصلی قیمتشه که اصلا به صرفه نیست.

بالاخره دی وی دی اوبونتوی 8.10 رو گیر آوردم و نصبش کردم.

از جمله قسمت هایی که توی اوبونتوی جدید خیلی تغییر کرده قسمت Network Manager هست. همه جور شبکه رو ساپورت میکنه. انواع بی سیم و با سیم رو داره. ولی ظاهرا dialup اونقدر قدیمی شده که دیگه کلا حذفش کردند. مجبور شدم gnome-ppp رو نصب کنم. نمی‌دونم چرا بدون دسترسی root درست کار نمیکنه. درایور مودم هم که فعلا نسخه رایگان 14 کیلو رو نصب کردم. واقعا زجر آوره این سرعت. ولی خوشبختانه امروز متوجه شدم که طلسم ADSL توی منطقه ما شکسته شده. خدا رو شکر نمردیم و دیدیم.

در ضمن به مناسبت نصب اوبونتوی 8.10  یه حالی به سیستم دادم و رمش رو ارتقا دادم. اولش که بالا اومدم دیدم 5 گیگ رم رو 3.2 گیگ نشون میده یه سرچی کردم فهمیدم سیستم عامل های 32 بیتی بیشتر از 3.2 گیگ رم رو ساپورت نمیکنن برای رفع این مشکل توی اوبونتو سه تا راه حل هست. یک اینکه اوبونتوی 64bit نصب کنی، دو اینکه کرنل نسخه سرور رو نصب کنی و سوم اینکه کرنل رو خودت از سورس با PAE کامپایل کنی. فعلا قصد دارم نسخه 64 بیتی رو در کنار همین نسخه نصب کنم ببینم اگر مشکل خاصی باهاش نداشته باشم کلا سوئیچ کنم به 64 بیتی. تا از قابلیت های سی پی یو 64 بیتی هم استفاده بشه.